آرشیو: آثار هنری

از لابلای شاخه های در من تنیده شده سر برمی آورم و آرام میگیرم و بارها  آفریده میشوم … این منم در آستانه ی بهاری که لحظه هایی سپید می زاید

فارغ از هیاهوی جهان فارغ از هر چه که هست من گوشه ای ازین شهر شلوغ آرام میگیرم، چشهایم را می بندم و تماشا میکنم هر آنچه در کودکی ام جا خوش کرده

هر پنجره یک قصه یک خیال ناتمام پنجره های تو خالی و شب و روزهایی که از پی هم میگذرند، من ایستاده ام و به رویاهایی که نیمه کاره رها میشوند، مینگرم و به این می اندیشم روزهایی که تاریک میشوند و شب هایی که روشن تا کجا ادامه دارد و ما تاکجا غرق در داستان زندگی میشویم… ما این روزها آبستنِ روزهای تاریکیم

گاهی مردها فرشته می‌شوند… نه با بال‌هایی از جنس آسمان، نه با هاله‌ای از نور؛ اوست که بیصدا پناه میشود بی آنکه خود بداند